Dünən erkən yaşda evləndirilən azyaşlı qızın toyuna yığışan qohumlar, bugün yasına gəlir... Video

Ötən həftələrdə Sabirabadda baş verən qətl hadisəsi, sözün əsl mənasında bütün ölkəni silkələdi. Saytlar yazırdı ki, 16 yaşlı qızı 21 yaşlı sevgilisi bıçaqla qətlə yetirərək, Kürə atıb. Sonra məlum oldu ki, qızı öldürən sevgilisi deyil, həyat yoldaşı imiş. Qızı ötən il 15 yaşı olanda ərə verirlər. Bir il sonra qız qətlə yetirilir və çaya atılır. Valideynləri çıxıb gözyaşı ilə danışır, qatilin cəzalandırılmasını tələb edirdilər. Bu məqamda bir anlıq sual yaranır: Qızı 15 yaşında ailə həyatı qurmağa niyə vadar edirdiniz ki? Qız yükü duz yükü? Qurtuldunuzmu qızınızdan?!

Təəssüf olsun ki, bəzi valideynlər sağ ikən yanlarında olan qızlarının dəyərini bilmirlər. Kimliyini bilmədikləri şəxsə ərə verirlər, bircə "yük"ün ağırlığını çiyinlərindən atsınlar deyə. Sonu faciə ilə nəticələnəndə başlarına-gözlərinə döyür, qatil axtarır, cəza tələb edirlər. Qatil tapılacaq, cəzalandırılacaq. Bəs qızlarını erkən yaşda nikaha məcbur edən valideynləri kim cəzalandıracaq? Hüquq? Bəzən hüquq da bu kimi hallara göz yumur. Elə valideyn kimi... Zərəri erkən yaşda nikaha məcbur edilib, öldürürlən uşaqlar çəkir.

Vaxtında qız uşaqlarının qədrini bilmək, onları nikaha deyil, təhsilə məcbur etmək lazımdır. Sonrakı peşmançılıq isə fayda verməz...

Ötən günlərdə televiziya kanallarının birində aparıcı deyir ki, “qadını özbaşına buraxmaq olmaz, buraxdınsa evin yıxıldı”. Sanki qadın təhlükədir, sanki qadın əşyadır...

Danışanda, atalar demişkən ağzımıza “çullu dovşan sığmır”. Qadın hüquqlarının yüksək səviyyədə qorunmasından danışır, susmaq da bilmirik. Bəlkə də doğru yerdə danışmırıq, yanlış yerdə susuruq. Nəticə göz önündədir...

Son zamanlar müşahidə etdiyim odur ki, cəmiyyət olaraq, qızlara qarşı sanki bir aqresiya var. Bəlkə də bu səbəbdəndir ki, qadın qətlləri, qadın intiharları artmaqda davam edir.

Uğurlarımıza barmaqarası baxıb, “kiminsə sayəsində əldə edib” deyə bizim bacarıqlarımızı aşağılayan və boşanmış qadına “ikinci əl” əşya kimi davranan insanlarla eyni cəmiyyətdə yaşamaq o qədər utancvericidir ki...

Bilirəm ki, onsuz da bu yazıda yazılanlar çoxlarının maraq dairəsində deyil. Atalar demişkən “dəyirman öz işində, çax-çax baş ağrıdır”... Amma yazmaq, düşündüklərini söyləyə bilmək az da olsa, insanı sakitləşdirir...

Bəzən düşünürəm ki, yaxşı ki, qızım yoxdur, yoxsa tək ana olaraq, onu bu cəmiyyətdə necə böyüdərdim?

İradə Cəlil, Bizimyol.info