Mənfi sıfır

Hikmət SABİROĞLU
Qıraqdan baxıb adama bəxtəvər deyərlər: filankəsdir bu!.. Nə bilsinlər bir qərinəni ötən jurnalist ömründə əli neçə yol havada qalıb...

1991-ci ildə tale ilk ünvana - “Azadlıq” qəzetinə aparanda heç asan olmadı özümə yer eləmək. Sərt müxalif tribunada hər axına qoşulmamaq problem yaradırdı. Yadımdadır: Xalq Cəbhəsinin qatı tənqidçisindən müsahibə almağıma qarşı çıxdılar, ən yumşaq irad bu oldu ki, onun öz qəzeti var, ağlına gələni yazır onsuz da.
Redaksiyada söz sahibi olan veteranlarla toqquşurdum, deyirdim qəzet hər kəs ona üz tuta biləndə qəzet olur.
Zaman ötdükcə mühit yumşaldı, “yadların” “Azadlıq”dan səsi tez-tez gəldi, kollektiv bir az yeniləndi, fikir tərəfdaşları çoxaldı...
Amma bu rahatlıq uzun sürmədi. 1993-cü ilin yazında kənardan yersiz müdaxilələr redaksiyada atmosferi pozdu. Məni “Azadlıq”a gəlməyə inandırmış tələbə yoldaşımı (o, redaksiyadakı yenilərin bir növ lideri idi) yerindən elədilər. Bu haqsızlıq qovğa yaratdı və bir neçə nəfərin, o cümlədən bəndənizin işdən getməsi ilə nəticələndi...
İl yarım əvvəl sıfırdan başlayıb yol qət eləmişdim, sanki çəkisizliyə düşdüm.
Bir müddət dövrün orijinal nəşri “Press-fakt”la əməkdaşlıq elədim, amma özümü tapa bilmədim orada...
1994-cü ilin yazında “Azadlıq”a dönməyimin sadə bir izahı var: azadlıq vədlərinə güvənib qayıtdım. Çətin qərar idi. Redaksiya yad olmasa da, ötən bir ildə xeyli dəyişmiş kollektivə uyuşmaq, yenə sıfırdan başlamaq lazım gəlirdi...
Hər kəm-kəsirə rəğmən o yeni dövrün azı üç ilini “Azadlıq”ın yaxşı vaxtı sayıram. Hər kəsimin güvəndiyi bir qəzet deyildimi?! Boğuşa-boğuşa nail olurdun buna.
Təəssüf ki, bu rahatlıq da sonda gəlib narahatlığa dirəndi. Dastan açmaq istəmirəm, bircə onu deyim ki, 1999-cu ilin avqustunda məzuniyyətə çıxanda hamı bilirdi qala bilmirəm daha, gedirəm, beş ildə heç bir sutka da redaksiyadan kənar olmamışdım...
Sıfırdan başladığım yeni ünvan “Avropa” qəzeti oldu. 2000-ci ildə onu yaratmağa girişəndə “Qəzetsiz qəzetçilərin qəzeti” reklam-şüarını mən təklif eləmişdim.
Nəşrinin yarımca ilində ölkənin beşinci qəzeti seçilən (dörd veteran qəzetin ardından), hamıya söz verən, amma heç kimin qəzeti olmayan “Avropa”nı cəmi il yarım yaşada bildik...
Daha il yarım keçdi, yenə sıfırdan başlayıb qəzeti yerdən götürdük, bu dəfə on aya da yetişə bilmədik, 2003-ün payızında sıfır nöqtəsinə dönəsi olduq...
2004-cü ildən maarifçi “III Sektor” jurnalının qulpundan yapışdım. Çox çəkmədi...
2007-ci ildən Mediaforum.az-da külüng çaldım. Sönüb getdi...
Yarım il tavana baxandan sonra - 2015-ci ilin yayında Transparency.az-da özəl bir səhifəyə sığındım, o da dayandı...
2016-cı ildən lövbər saldığım Novator.az da indilərdə uçub getdi. 10 illik arxivi ilə birgə dağıdıldı. Əməyimiz yenə puç oldu...
Daha sıfır da yox, mənfi sıfır var...