O gecədən sonra heç nə əvvəlki kimi olmadı

"O gecədən sonra heç nə  əvvəlki kimi olmadı. On doqquz yaşım var idi. Gənc tələbə idim, Moskvada oxuyurdum. 21 yanvar səhəri idi. Həmişə evə axşamçağı, bəzən də günorta zəng edərdim. O gün ilk dəfə idi ki, sübh tezdən evə zəng vururdum. Anam telefonu götürdü. Evin içində ağır bir səssizlik vardı. Anamın səsi uzaqdan gəlirmiş kimi titrəyirdi, sözləri bir-birinə dolaşırdı".

Axşam.az xəbər verir ki, bu sözləri Əməkdar artist Gülzar Qurbanova sosial şəbəkə hesabında yazıb. Aktrisa 20 yanvar facisəindən yazaraq, yaşadıqlarını bölüşüb:

"Artıq 23 yanvar Bakıdaydım. Bu, gəncliyimin ən ağır xatirəsi idi. Atamı, qardaşımı heç vaxt o cür görməmişdim. Ev sükutdan uğuldayırdı. Kimsə danışmırdı, sanki sözlərin özü də yas saxlayırdı. Atam tez-tez bloka çıxır, səssizcə siqaret çəkirdi. Elə bil tüstüsündə də o gecənin ağrısı dolaşırdı.
Biz XI-ci Qızıl Ordu metro stansiyası yaxınlığında yaşayırdıq. Sovet ordusunun əliyalın, günahsız insanlara güllə açdığı o gecə atamla qardaşım da ölümün nəfəsini üzlərində hiss edərək orda idilər. Günorta saatlarında anam, onun rəfiqəsi Ədilə xala və izdihamın içində növbəni gözləyən gənc yaşında mən nə baş verdiyini tam anlaya bilmirdim, amma hər şeyi dərindən hiss edirdim. 

Axşam saat səkkiz olardı, Şəhidlər xiyabanına girə bildik. Donmuş əllərimlə ilk dəfə idi ki, şəhidlərimizi qərənfillərlə örtürdüm. İtirilmiş xəyalların, yarımçıq qalmış həyatların, heç vaxt gerçəkləşməyəcək arzuların qırmızı rəngini əllərimdə hiss edirdim. Axı bu güllər bir zamanlar yaşayan, gülən, sevinən insanlara verilən hörmət idi.

İndi isə mənim üçün zaman dayanmışdı. Anaların fəryadı, ataların sükutu, bacıların və gəlinlərin üzündə ağrını  görmək içimi parçalayırdı. İzdihamın içində dayanan insanlar da  özlərini itirmişdi. Bəziləri susurdu, bəziləri isə səssizcə dua edirdi. Hər kəsin üzündə eyni acı, eyni boşluq vardı. Bu dəhşəti yaşamaq, onu gözlərimlə görüb ruhumla dərk etmək dözülməz idi. Bəzən nəsə demək istəyirdim, sözlər boğazımda düyünlənib səsə çevrilə bilmirdi. Mən bunların hamısını gördüm. Təkcə gözlərimlə  görmədim, ruhumla dərk etdim. Həmin gün mən böyüdüm.
O səhər qırmızı günəş doğmadı. Bakıda azadlıq qırmızı qərənfillərlə doğuldu.

Otuz altı il keçdi. Zaman irəli getdi, amma yaddaş yerində qaldı. O gecənin içində mənim gəncliyim var. O illərin susdurulmuş həqiqətləri var. Həyatımın və tariximin ayrılmaz bir parçası var. Hisslərimdən, arzularımdan, ümidsiz ovqatlarımdan, sarsıntı və kədərimdən yoğrulmuş xatirələrim var".