Siqnal mədəniyyəti, yoxsa səbirsizlik? KÖŞƏ

Bəzən şəhərin ən böyük problemi tıxac olmur. Ən böyük problem insanların bir-birinə qarşı itirdiyi hörmət olur. Bu hörmətsizliyin ən yüksək səsi isə səbəbsiz yerə basılan avtomobil siqnallarıdır.

Səhər tezdən işə tələsən insanların, gecə növbəsindən qayıdanların, xəstə yaxınını yatızdırmağa çalışan ailələrin, imtahana hazırlaşan tələbələrin, yeni doğulmuş körpəsini sakitləşdirməyə çalışan anaların gündəlik həyatına düşünmədən qarışan bir səs var – avtomobil siqnalı. Təəssüf ki, şəhərimizdə siqnal artıq təhlükə xəbərdarlığı olmaqdan çıxıb, səbirsizliyin, aqressiyanın və mədəniyyətsizliyin ifadəsinə çevrilib.

Qırmızı işıq yanır, amma arxadakı sürücü yenə siqnal verir. Qarşıda piyada keçidindən yaşlı insan keçir, yenə siqnal səslənir. Kimsə maşınına minmək üçün bir neçə saniyə gecikir, küçə yenidən gurultuya qərq olur. Toy karvanları, məhəllə içində dayanmadan siqnal verən avtomobillər, gecə saatlarında sakitliyi pozan sürücülər… Bunların heç biri təhlükənin qarşısını almaq üçün edilmir. Sadəcə, başqalarının rahatlığı nəzərə alınmır.

Əslində isə hər lazımsız siqnal görünməyən bir zərbədir. O, yaşlı insanın əsəblərinə toxunur, ürək xəstəsini diksindirir, körpəni yuxudan oyadır, autizmli və ya xüsusi həssaslığı olan uşaqlarda narahatlıq yaradır. Davamlı səs-küy insanın psixoloji vəziyyətinə təsir edir, gərginliyi artırır, diqqəti azaldır və şəhərdə yaşayanların həyat keyfiyyətini aşağı salır.

Şəhər yalnız binalardan və yollardan ibarət deyil. Şəhəri yaşanılan edən onun sükutudur, nəfəsidir, insanlara verdiyi rahatlıq hissidir. Əgər hər kəs öz tələskənliyini siqnal ilə ifadə edəcəksə, onda bu şəhərdə nə sakit səhər qalacaq, nə də rahat gecə.

Maraqlıdır ki, dünyanın bir çox inkişaf etmiş şəhərlərində sürücülər siqnaldan yalnız zəruri hallarda istifadə edirlər. Çünki onlar anlayırlar ki, avtomobil siqnalı ünsiyyət vasitəsi deyil, təhlükə xəbərdarlığıdır. Bizdə isə bəzən elə təəssürat yaranır ki, siqnal verməyən sürücü azdır.

Bu problemə yalnız cərimə prizmasından yanaşmaq kifayət etmir. Burada əsas məsələ sürücülük mədəniyyətidir. İnsan anlamalıdır ki, onun bir neçə saniyəlik səbirsizliyi onlarla insanın rahatlığını poza bilər. Mədəni sürücü yalnız yol hərəkəti qaydalarına əməl edən deyil, həm də ətrafındakı insanların rahatlığını düşünəndir.

Şəhər səs-küylə deyil, qarşılıqlı hörmətlə inkişaf edir. Bəzən bir siqnal düyməsinə toxunmamaq, yüzlərlə insanın sakitliyini qorumaq deməkdir. Sükut da ictimai sərvətdir və onu qorumaq hər birimizin məsuliyyətidir.

Bəlkə də şəhərlərimizi daha rahat yaşanacaq məkana çevirmək üçün ilk addım elə budur: lazımsız siqnal verməmək. Çünki bəzən ən böyük mədəniyyət danışmamaq deyil, yerində susmağı bacarmaqdır.