Məcburiyyətin həzin SONU...

Bir neçə gün əvvəl ofisdə mikrofonun "podstavkası" sınmışdı. Əməkdaşlarımızdan biri ciddi- cəhdlə düzəltməyə çalışırdı. Gah "kley"dən, gah "skoç"dan istifadə edirdi ki, ştativin qırılan ayağı düz dayansın. Alınırdı. Amma müvəqqəti...

Kənardan izləyirdim və getdikcə hövsələdən çıxdığımı hiss edirdim. Təkcə ona görə yox ki, əməkdaşımızın əziyyəti hədər gedirdi, həm də ona görə ki, uğurlu olmayacağını bilirdim. Ən yaxşı halda müvəqqəti nəticə verə bilərdi...

Həyatda da dəfələrlə eyni səhvi edirik. Bitmiş münasibəti zorla bərpa etməyə çalışırıq. Bəhanələr axtarırıq. Həm özümüzə, həm qarşı tərəfə güzəştə getməyə çalışırıq. "Gələn dəfə..." ilə başlayan cümlələr qururuq. Nəticədə oxşar hadisələr hər həftə təkrarlanır: əvvəl bəzən hətta aydın olmayan səbəb üzündən mübahisə yaranır, sonra isə yeni "gələn dəfə..."lər təkrarlanır.

Beləliklə, hər növbəti münaqişə üçün səbəb daha bəsit olur. Çünki tərəflərdən ötrü bu, artıq adi hala, bəlkə də, vərdişə çevrilir. Daha vacibi isə münasibət getdikcə zəifləyir və bəzən adi bir intonasiyaya bənd olur.

Peşmanlıqlar, baş ağrıları, göz yaşları başlayır. Ola bilsin, zamanı geri qaytarmaq, səhvlərimizi düzəltmək istəyirik. Ancaq gec olduğunu, müvəqqəti - məcburi duruma düşdüyümüzü özümüz də bilirik. Hətta münasibəti bərpa etsək belə, içimizdə bir xof olur: görəsən, növbəti mübahisə haçan olacaq?

Əslində səhvi ən başda etmişdik. Doğru-düzgün rəftat etməli idik. Qırmadan, dağıtmadan, incitmədən. Çünki bir dəfə qrıldısa, daha çox çətindir. Uzaqbaşı, müvəqqəti olaraq münasibəti bərpa edə bilərik.

Bunu həmin əməkdaşımıza da dedim. Dedim ki, at getsin, nə özünü incit, nə ştativi daha pis vəziyyətə sal. Hər məcburiyyət əslində həm də bir zərbədir. "Podstavka"nın qırılan ayağı əməkdaşımızın əlində tamamilə sınanda anladım...

Kənan Novruzov