Məni zorla tanımadığım bir kəndə apardılar… İctimai fəaldan sensasion paylaşım

Sirr deyil ki, Azərbaycanda “Qızqaçırma” hələ ta qədimdən adət-ənənə kimi görülüb. 

Əvvəllər əgər bir qız zorla qaçırıldırsa, onun demək olar, evlənməkdən başqa çarəsi qalmırdı. Çünki qaçırılan qız geri qayıtsa və ya qaytarılsa, adına söz çıxa bilərdi. Adına söz çıxan qızın sonrakı həyatı isə, belə demək olarsa, əzablı keçirdi.

Əkərən rayonlarda olan bu adət-ənənə son illər qanunların sərtləşməsindən sonra yığışılsa da, hərdən-hərdən yenə də bunun şahidi olmaq olur. 

” “Qızqaçırma” adət deyil, adam oğurluğudur! Dostlar, bir neçə saat öncə mənə çox dəhşətli bir yazı göndərilib, anonim şəkildə yazılıb, amma yazdığı mətndə qorxularını duymamaq mümkün deyil. Ona görə də düşündüm ki, ictimailəşdirmək lazımdır, bəlkə bundan sonra rahat yaşamasına vəsilə ola bilərik.”

Gununsesi.info xəbər verir ki, bu sözləri ictimai fəal Ülviyyə Əli öz sosial şəbəkə hesabında paylaşaraq həyəcan təbili çalıb.

Bu barədə məlumatı ona Tovuz rayonunda qaçırılan qızın özü verib.

Sözügedən paylaşımı təqdim edirik:

“Başıma gələn bir hadisə və nəticəsində yaranan qorxularım haqqında sizinlə bölüşmək istəyirəm.

8 mart tarixində Tovuz sakini İsmət N. oğlunun (soyadını bilmirəm) məni ailə məsləhəti və şəkildən görüb evlənmək istəməsi ilə bağlı məlumat aldım. Mən tanımadığım, heç vaxt görmədiyim və birini şəkildən görüb bəyənən insanla bir gələcək düşünə bilməyəcəyim üçün həmin şəxsə də istəmədiyimi qəti şəkildə bildirdim. Bu mövzunun bir daha açılmamağı və şəxsin məni narahat etməməyini lazımı şəxslərə bildirdim. Qeyd edim ki, mənim 25 yaşım var və ali təhsilli biriyəm, məsələləri analiz etməyə savadım çatır. Lakin bu şəxs sözdən anlamadığı üçün 23 mart tarixində 20:30 radələrində 4 nəfərlə birgə (bacısı, bacısının yoldaşı və bacısının qayınanası) mənə zor tətbiq edərək, maşına salaraq heç tanımadığım bir kəndə apardılar. Kənd dağlıq ərazidə yerləşirdi və ətrafında 2-3 ev var idi, nə qədər qışqırsam da, heç kim köməyimə gəlmədi. Bu 4 nəfərin arasında 2 qadın da var idi və qadınlardan biri də qaçırılaraq evləndiyini dedi. Apardıqları evdə 2 qadın da var idi və onlar da qaçırılaraq evlənən, bunu normal qarşılayan insanlar idi. 100 yaşını keçmiş qadın mənə qaçırılmağın, zorakılıqla evliliyin normal olduğuna, evlənməyimə dair məsləhətlər verirdi. Evdə hər kəs məni təkləmişdi və evliliyə razı salmağa çalışırdı, “qaçırılma” ilə evliliyin normal olduğunu təlqin edirdilər. Təsəvvür edin ki, evə gələn hər qonaq qucağını açaraq qabağıma qaçıb “Allah xoşbəxt eləsin”, “təbrik edirəm” kimi ifadələr işlədirdi. Bəziləri alnımdan öpməyə cəhd edirdi. Bu reallığı qəbul etmək istəmirdim, çünki mənim sözlərimə, qışqırtılarıma, etirazlarıma əhəmiyyət vermirdilər, eşitməzlikdən gəlirdilər. Gah toyun vaxtını danışırdılar, gah da məni “toy bazarlığı”na aparacaqlarını deyirdilər. Onlar elə hərəkətlərə davam etdikcə bəzən elə bilirdim ki, bu dəqiqə dəli olacam, ağlım başımdan gedirdi. Mən etiraz etdikcə İsmət (mən onu istəməyə-istəməyə evlənmək istəyən məxluq) deyirdi ki, sən belə elədikcə, lap çox istəyirəm səni… Məni o evdə saxlamağa, toya razı olmağa məcbur edirdilər, lakin onlara daha ilk andan bunun olmayacağını bildirmişdim. Hətta apardıqları evdə 14-15 yaşlarında oğlan uşaqları da var idi və mən onlara heç bir qadına bu halı yaşatmamaqlarını bildirəndə “5-6 il qalıb, biz də birini qaçırıb evlənəcəyik” kimi söz dedilər. Bu insanlar razı olmadığımı dedikcə mənə “evlən tanıyacaqsan, biz səni yenidən qaytarsaq adına söz çıxacaq, “qaytaq” olacaqsan” kimi sözləri deməyə davam edirdilər, lakin mən bu sözlərin təsirinə düşməyərək evlənməyəcəyimi bildirməyə davam edirdim. Hətta bütün gecəni evin həyətində qaldım ki, birdən kimsə mənə fiziki olaraq toxunar. Mənim təkidim, qışqırıqlarım sayəsində qaçırılmanın sabahı qohumlarımdan gələnlər oldu. Gələn qohumlarım da məni evimə aparmaq, o insanlara sözlərini demək üçün deyil, elçilik məsələsini danışmaq üçün gəlmişdilər. Arxamda duran digər qohumlarım isə mənimlə telefon əlaqəsi saxlayaraq razılığımı soruşdular, mən isə razı olmadığımı bildirəndə anında “orada qalmayacaqsan, sən evə gələcəksən narahat olma” deyərək mənə bir az rahatlıq verməyə çalışdılar. Ora gələn qohumlarım üçün, qaçıran şəxslər üçün mənim sözlərimin heç bir əhəmiyyəti yox idi. Onlar bir dəfə qaçırmağa cəhd ediblərsə, mənim buna boyun əyməyimi gözləyib və dedikləri kimi şəxsi evlənəndən sonra tanımağım üçün təkidə davam edirdilər. Sonunda mənim qışqırıqlarım, əsaslı təhdidlərim, arxamda duran qohumlarım sayəsində mən 24 mart günorta saatlarında normal yaşayışıma geri qaytarıldım, amma yaşayışıma yanımdan keçən hər kəsi təhlükə kimi görməyə davam edirəm. O gündən bəri özümə gələ bilmirəm. Hər an elə bilirəm ki, bu hadisə yenə baş verəcək. Həmin an özümdə güc toplayıb buna var gücümlə etiraz elə bildim, ikinci dəfə baş verərsə, səsimin eşidilməyəcəyindən qorxuram. İsmət adlı məxluq mənə qayıdandan sonra “sən tərssənsə, mən səndən də tərsəm” deyə mesaj yazmışdı. Qorxmağım üçün bu kimi əsaslı səbəblərim var. Hələ də başa düşmürəm ki, onu istəməyən biri ilə necə evlənmək olar?! Bu gün də söhbətlər davam edir, o ailə hələ də etdiklərindən peşman deyil, məni hələ də narahat etməyə davam edirlər. Artıq nə edəcəyimi bilmirəm. Mənə yaşadılan qorxu, təhdid bu gün də sona çatmayıb, hələ də davam edir və mən yaxınımdan bir qadın da keçəndə artıq qorxu içində qalıram”.

Gununsesi.info