Sağlam dini anlayış sevgi ilə başlayır...

Din insanın vicdanına toxunmalıdır, qorxularına yox.

Din insanı azad etməlidir, zəncirləməməlidir.

Əgər bir dini anlayış insanı düşünməkdən məhrum edirsə, sual verməyi günah sayırsa, deməli orada iman yox, kor itaət var.

Sağlam dini anlayış sevgi ilə başlayır. Qorxu üzərində qurulan inanc uzunömürlü olmur. İnsan Allahı cəza verən hakim kimi deyil, mərhəmət sahibi kimi tanımalıdır. Mərhəməti dərk etməyən iman, sadəcə qaydalar toplusuna çevrilir.

Bu anlayış ağıl ilə iman arasında körpü qurmalıdır. Ağlı kənara qoyan din fanatizm doğurur. Sual verən insan günahkar deyil, axtarandır. Axtarış isə imanın düşməni yox, onun təməlidir.

Sağlam dini düşüncə başqasını mühakimə etməyi deyil, özünü islah etməyi öyrədir. İnsanları cənnətə və cəhənnəmə bölmək Allahın işidir, bəndənin yox. Dini başqasına qarşı silaha çevirənlər əslində dini yox, eqosunu müdafiə edir.

Bu anlayış zamanı anlayan, dövrə uyğunlaşan bir şüur tələb edir. Əsrlər əvvəlki şəraitlə bugünkü insanı eyni qəlibə salmaq dinə xidmət deyil, ona zərərdir. Din donmuş bir forma yox, canlı bir ruhdur.

Ən əsası isə sağlam dini anlayış insanı insan edən dəyərləri qoruyur: ədalət, vicdan, mərhəmət, dürüstlük. Bu dəyərlər yoxdursa, nə qədər ibadət edilsə də, o iman boş səs-küydən ibarət qalır.

Din insanı Allahdan qorxutmaq üçün yox, insanı zülmdən qorumaq üçün var.

Əgər bir anlayış insanı daha qəddar, daha dözümsüz edirsə, orada problem dində yox, onu təqdim edənlərdədir.

Sağlam dini anlayış – səssizcə yaxşı insan olmağı bacaranların yoludur.

Və bəzən ən dərin iman, ən ucadan danışanlarda yox, ən çox susub doğru yaşayanlardadır.